Deve, Aslan, Cocuk

kardesim bana bir yazi yollamis, Nietzsche'nin hayatin üc asamasini anlattigi bir yazi. daha dogrusu "Böyle buyurdu Zerdüst"te anlattigi hayatin üc asamasina, üc dogumuna dair bir yazi. Lisede okudugum bu kitabi elbetteki hatirlamiyorum. o zaman ne anladigimdan da emin degilim acikcasi. yastan dolayi degil de hayatin yasanmisliklarindan dolayi anlamimisimdir belki, yani o zamanlar daha az sey yasadigim icin. 

birinci asama, deve, yük tasiyan ruh. asagi yukari belli araliklarla bugüne kadar tasidim ben bana ait olmayan yükleri. 46 yil icinde yolda cok yük biraktim da, hepsini birakabilmem bugünü buldu.

ikinci asama aslan, isyan eden ruh, ben hep isyankardim da, develikle isyankarlik bir arada zor oldu. ama cok isyankar oldum bu yil. 

simdi ücüncü asama zamani, yani cocuk, yaratan ruh. en zor asama. masum ama cahil degil, oyun, yaraticilik, evet diyebilmek gücü. kendi degerlerini neye karsi oldugu icin degl, neye inandigi icin kuran, hayati bir oyun gibi ciddiyetle oynayan, kendini yeniden doguran, suclulukla degil neseyle yaratan. özgürlükten sonra gelen yaratim.

46 yil boyunca deva, aslan, cocuk oldum, ciktim, bittim, öldüm, yeniden dogdum. bunlarin hepsini yasadim, yasadik, hayat bir dogru cizgi degil ki asama asama, ama her seferinde daha az deve oldum mesela. son 5 yildir kendimi hep yeniden dogurdum, durmaksizin küllerimden dogdum. artik yeni, yepni bir doguma cok yaklastim. icimdeki oyuncu, yaratici cocuga cok yaklasti. Sükürler oldun, hamdolsun.