10 Aralık 2011

Az onceki ruh halimle ben eskiden hep sevgilime saldiriyordum sen beni eskisi kadar sevmiyorsun bla bla diye. Zaten drama quennin iyice abartiyordum. Az onceki yazidan sonrz aglamaya basladim ama bu sefer tamamen farkindaydim annemin sevgi ve safkatini ozledigimi. O banyodaydi. Cagirdim. Ona sarilip agladim. Simdi daha iyiyim en azindan sorunum onunla ilgili degil biliyorum. Simdiye kadar bunu yapamamistim maalesef. Ve yapamadigim icin de kendime cok kiziyordum. Halbuki insanin kendine zaman tanimasi, kendini dovmemesi ne kadar onemli. Sorunun cevabini yanlis yerlerde aramamasi. Bugune ozel mi genel mi bilmiyorum ama benimkini ailemin bir parcasi gibi gormeme ragmen su an gormuyorum. Kendi evime gitmek ailemle olmak istiyorum.

Hiç yorum yok: