28 Kasım 2011

birşeyler yazmak istiyorum. ama ne yazacağımı bilmiyorum. bu sıralar yaşadığıma dair pek kanıt yok hayatımda. dolayısıyla yazacak anlamlı bir şey de yok gibi geliyor. şikayet değil mi çok şükür herşey yolunda. sadece bir hamster gibiyim. kapitalizmin çarkının içinde dönüp duruyorum. ayakkabı resmi koyup sonra da bunları yazmak çok anlamsız geliyor biliyorum. ama öyle hissediyorum.

şu kurumsal hayatın insana yaptığını kimse yapmıyor vallahi.

perşembe babam ve Elif Viyana'ya gidiyorlar. onların adına çok seviniyorum. bense ofisimde oturmuş götümü büyütüyorum. neyse bunu da kabullenmek lazım. bu da böyle bir dönem. farkettimki blogumda en çok onkologlarla ilgili yazım okunuyor. sormak istediğiniz birşey olursa lütfen çekinmeyim. e-mail adresimi ve telefonumu da veririm size. o kadar iyi biliyorum ki o süreci. çok uzakmış gibi geliyor bazen. sanki hiç yaşamamışım gibi. ama biliyorum aslında. hala biliyorum. hayat enteresna hakikaten. kimseye kaldıracağından daha fazlası gelmiyor aslında. bittim dediğin yerde bile çok varsın aslında.

3 yorum:

graceful dedi ki...

gerçekten kimseye kaldıracağndan fazlası gelmiyor mu? ben bu ara pek emin olamıyorum..
senin zamanında geçtiğin süreçten geçiyorum.. ve çok zor. kelimeler zorlğunu anlatamıyor hatta..
yazdıklarını okurken, gözlerim doldu, boğazım düğümledi.. sayfayı bir kaç kez değiştirip, kendimi toparlayınca geri dönüp okudum..

Zeynep dedi ki...

Sevgili graceful, bunu baslangicta gormek cok zor. Ben seni o kadar iyi anliyorum ki. Bak 1,5 yil oldu ben ve kardesim hala cipralex kullaniyoruz, segreltmis de olsak terapiye gidiyoruz. Ama eskisi gibi degiliz inan bana. Ben o zamanlar bakardim anne ve babasini kaybetmis arkadaslarima. Onlar tekrar mutlu olmus ben de olurum belki diye dusunuyor bir yandan da inanmiyordum. Az once kardesime okudum yazdiklarini. Ikimizin de gozleri doldu. Aninda yasadik. Ben onkolog ararken hic tanimadigim zeynep diye bir kadin doktor tavsiye etmisti bana. Onun da annesi olmustu ve ben ne zaman kotu olsam hep onu ariyordum. Bu aciyi yasamiz insanlarla daha iyi hissediyordum. Ya biliyorum cok zor. Su an dusununce bile kotu oluyorum ben de. Benim yaptigim en buyuk hata hep kendimi dovmekti. Mutlu olmaya kendim de izin vermiyordum. Bu normal bir surec bile diyemedim kendime neden hala kotuyum ruh hastasiyim ben bitti artik diyordum. Sana bir ornek vereyim. Benim artik sevgilim asla olamaz cunku ben mutlu degilim ki birini mutlu edeyim diye dusunuyordum. 1,5 ay sonra hayatima cok buyuk bir ask girdi. Allah bizi hala koruyup kolluyor merak etme. Ha sunu da soyliyeyim bu donemde bana allah inanci yardimci olurken kardesimde tam tersi oldu. Sana kendini iyi hissetirecek bir sey bulabilirsin. Inanc, yoga, nefes vs ne olursa. Mutlaka bir sey vardir. Ve sakin gecmeyecek sanma. Maillesebilir veya arasabiliriz de istersen.

graceful dedi ki...

sanada yazmak ne kdr doğru bilemiyorum.
mevcut bir yarayı kanatmak gibi birşey bu..