YERÇEKİMİ
Tomer her sabah yedide ofiste olurdu. Mesai sayacını açar, günün ikinci sigarası için aşağı inerdi. İlkini evde içerdi; balkonda, kahvesiyle, köpeklerini dışarı çıkarmadan önce. Ofis bu saatte bomboştu ama Ece’nin eli her yerdeydi. Rengi olmayan duvarlar, ışığı hesaplanmış lambalar, köşelere özenle yerleştirilmiş yeşil bitkiler. Kimilerine göre güzeldi belki. Her şey yerli yerindeydi. Dünden kalan elektronik postaları açtı. Temizledi, gerekli yanıtları verdi. İşini yapardı ama son baskıyı hissetmeden gaza basmazdı. Sonuçta babasının ofisi değildi, sadece bir çalışandı. Tekrar sigaraya indi. Bir süre sonra biri yanında dikildi. “Sen hiç mi heyecanlanmıyorsun?” dedi Tomer’e. “Ne için?” “Bilmem. Hayat falan.” Tomer sigarasından bir nefes çekti. “Geçiyor.” Saat sekizi geçiyordu. Ece eşyalarını odasına bıraktıktan sonra her zamanki gibi mutfağa giderdi. Topuk sesleri halı kaplı koridordan çıkıp mutfak fayanslarında yankılanmaya başlayınca, bağıra bağıra konuşmasından herkes geldiğini anlard...
