BENI M ALMANYAM
3,5 yil olmuş bu satıları yazalı. Artik anlamsız ve geçerliliğini yitirmiş. Burda dursun yine de... 2 ay sonra bun dünya üzerindeki 42 nci yilimi dolduruyorum. Üniversiteyi kazininca yaparim, calismaya baslayinca yaparim diye diye ertelenen günler yerini emekli olunca yaparimlara birakti. Artik unu elemis, elegimi asimisim da bundan sonra hayatin bu tek düzeligi icinde yaslanmayi bekleyecekmisim gibi bir ruh hali getirdi bana 40 yasim. Oysa ben bu yaslarimda hayatimin altin cagini yasayacagimi saniyordum. Sonucta 30’larimin basinda köpek gibi calisiyor olsam da kraliceler gibi yasiyordum. Insan daha 30’larinin basinda bütün bunlara sahipse, kim bilir 40’lar nasil olacakti? Niye kimse bizi bu günlere hazirlamadi acaba? Neden kimse bize bu yaslarimizda öyle zannettigimiz kadar olgun, kendimizi bulmus, hayati cözmüs, her sey yerli yerine oturmus da biz sadece artik hayatin tadini cikaracakmisiz gibi olmadigini anlatmadi? Uzun süre yasamin bu duragan, zihnimin bu karmasik halin...